Καρυστιανού: Δεξιότερα της δεξιάς

Καρυστιανού: Δεξιότερα της δεξιάς 

Βρισκόμαστε σε μια εποχή όπου η ανοιχτή ακροδεξιά επίθεση του Τραμπ στις Ηνωμένες Πολιτείες, που μεταφέρεται μέσω της ιμπεριαλιστικής επέμβασης στη Βενεζουέλα και σε διεθνές επίπεδο, καθιστά κάθε αναφορά σε πολιτική ουδετερότητα όχι μόνο ύποπτη αλλά και επικίνδυνη. Είναι γνωστό, σε όσους/ες/α παρακολουθούν στοιχειωδώς την πολιτική πραγματικότητα, ότι η άρνηση της διάκρισης περί αριστεράς και δεξιάς δεν εξαφανίζει τις ταξικές και κοινωνικές συγκρούσεις αλλά συνειδητά τις αποκρύπτει. Παράλληλα προσπαθεί - μάταιος κόπος! - να απονευρώσει κάθε δυνατότητα συλλογικής αντίστασης απέναντι σε ένα καθεστώς κρίσης που επιτίθεται στην κοινωνική πλειοψηφία με ταξική ωμότητα, αυταρχισμό και διακρίνεται για τον φόβο του μπροστά σε μαζικά κινήματα, όπως των Τεμπών, και σε εξεργέσεις, όπως η αντίστοιχη κατά του ρατσιστικού ICE στην Μινεάπολη. Αυτό συμβαίνει όταν καθεστώτα όπως η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ αποφασίζουν για τη διάλυση του κοινωνικού κράτους, όταν ενισχύονται - και από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας - ο εθνικισμός και η πολεμοκαπηλία, ο ρατσισμός, ο σεξισμός και η ομο/τρανσφοβία, όταν οι ιδεολογίες βαφτίζονται «όλες ίδιες» και «ξεπερασμένες». Στην πραγματικότητα, κάθε τέτοια άρνηση ισοδυναμεί με μια όχι τόσο σιωπηρή συναίνεση στο κυρίαρχο αφήγημα που, θεωρητικά μόνο, βρίσκεται απέναντι.

Σε αυτό το πλαίσιο, η δημόσια συζήτηση γύρω από την παρουσία και τις δηλώσεις της Μαρίας Καρυστιανού, δείχνει πόσο βαθιές είναι οι αντιφάσεις του πολιτικού συστήματος καθώς και πόσο επικίνδυνες οι φωνές, που στο όνομα της μιας άχρωμης «κάθαρσης» και με όπλο το «συναίσθημα» επιχειρούν να ελέγξουν, για προσωπικό όφελος, την κοινωνική οργή και διαμαρτυρία. Η πρώην πρόεδρος του Συλλόγου Θυμάτων Τεμπών, ξεκίνησε ως μια αδέσμευτη κοινωνική φωνή που προσπαθεί να υπερβεί τα παραδοσιακά σχήματα τονίζοντας με κάθε τρόπο ότι δεν τοποθετείται ούτε αριστερά ούτε δεξιά, διεκδικώντας μια απροσδιόριστη «συλλογική δράση» και ριζική αλλαγή του πολιτικού λόγου και του πολιτικού συστήματος. Με λίγα λόγια, προσπάθησε να δείξει ότι οι πολίτες πρέπει να οργανωθούν για να αντιμετωπίσουν τις παθογένειες του πολιτικού συστήματος όπως αυτό έχει διαμορφωθεί σήμερα. Βέβαια, η μορφή οργάνωσης που αναπτύσσεται υπό την ηγεσία της Μαρίας Καρυστιανού δεν είναι άλλη από ένα ακόμα βραχύβιο, τολμώ να πω κι ας μην έχει ακόμα σχηματιστεί πλήρως, αστικό κόμμα που αντιπολιτεύεται την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη από τα... δεξιά.

Πράγματι, η άρνηση της Καρυστιανού να αυτοπροσδιοριστεί σαν αριστερή ή δεξιά, και η επισήμανση ότι δεν πρόκειται να ενταχθεί σε παραδοσιακά κόμματα, πολλές φορές (μπορεί να) ακούγεται σαν... κάποιο είδος πρωτοπορίας. Όταν η ίδια, σε πρόσφατη δημόσια τοποθέτηση της, αρνήθηκε ότι η λέξη «κόμμα» και το όνομά της είναι συμβατά και τόνισε ότι την ενδιαφέρει η κάθαρση και η απόδοση δικαιοσύνης, δεν σημαίνει ότι επιλέγει μια ουδέτερη θέση απέναντι στα πολιτικά ρεύματα. Αντιθέτως, επιχειρεί να μετατοπίσει - θεωρητικά - τη συζήτηση έξω από τις παραδοσιακές δομές ενώ στην πραγματικότητα οι δομές αυτές καθορίζουν σήμερα την πολιτική εξουσία και την ταξική ανισότητα που βιώνουμε. Στο τέλος, υπέκυψε - από επιλογή, που ίσως να μην ήταν τόσο αυθόρμητη - στην δημιουργία ενός «νέου» κόμματος-κινήματος, ιδού το πρώτο ψέμα της πολιτικού Καρυστιανού, το οποίο επιχείρησε και επιχειρεί να εκμεταλλευτεί την δίκαιη κοινωνική οργή για το κρατικό έγκλημα των Τεμπών. Στην ουσία, αναπαράγει τις χειρότερες παραδόσεις της κυβερνώσας Δεξιάς. 

Αμφισβήτηση 

Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλούν οι δηλώσεις της σχετικά με τις αμβλώσεις. Σε συνέντευξή της στο Open δήλωσε ότι, ως παιδίατρος, είναι διχασμένη ανάμεσα στα δικαιώματα της γυναίκας και τα «δικαιώματα του εμβρύου»(!) και χαρακτήρισε τις αμβλώσεις ως «θέμα δημόσιας διαβούλευσης». Πρόκειται για μια τοποθέτηση εξαιρετικά επικίνδυνη, καθώς για ακόμα μία φορά μετά το 1986, τίθεται υπό αμφισβήτηση η νομιμότητα των αμβλώσεων και, κατ’ επέκταση, το δικαίωμα των γυναικών στην επιλογή. Με λίγα λόγια, η πολιτικός αλλά και μάνα Καρυστιανού στρέφεται κατά των θεμελιωδών δικαιωμάτων των γυναικών, όπως η αυτοδιάθεση του σώματος και η προστασία της υγείας τους, αλλά και συνολικότερα κατά των ελευθεριών της κοινωνίας, επιχειρώντας να θεσμοθετήσει ακραίες θρησκευτικές και αντιεπιστημονικές αντιλήψεις, που μπορούν να οδηγήσουν στις εφιαλτικές καταστάσεις του πριν τη νομιμοποίηση των αμβλώσεων, όταν οι γυναίκες πέθαιναν από παράνομες διαδικασίες και ζωές καταστρέφονταν από ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες. Ακόμα, η αναφορά της στα «δικαιώματα του εμβρύου» στηρίζεται σε ψευδοεπιστημονικά επιχειρήματα, που για πολλά χρόνια αναπαράγει η Εκκλησία, η ελληνική και διεθνής Ακροδεξιά και οι εθνικιστικές οργανώσεις μέχρι την ναζιστική εγκληματική οργάνωση της Χρυσής Αυγής.

Η ίδια η πολιτική πρακτική της Καρυστιανού αποδεικνύει ότι το «πάνω από ιδεολογίες» συχνά μεταφράζεται σε πολιτική αποστασιοποίηση ή, κι αυτό είναι ακόμα χειρότερο, σε πολιτική ενεργοποίηση από συντηρητική σκοπιά εναντίον κάθε αγώνα για τα κοινωνικά και ανθρώπινα δικαιώματα. Άλλωστε και οι συνεργάτες της προέρχονται από τον εθνικιστικό χώρο της Νίκης, στοιχείο που αποτυπώνει με σαφήνεια το πολιτικό της στίγμα. Θα αναφέρω ακόμα, ότι κίνησή της να μην παραιτηθεί από τον Σύλλογο θυμάτων των Τεμπών δείχνει πολιτική αλαζονεία, που αποτελεί χαρακτηριστικο κάθε δεξιάς τοποθέτησης. Και, ας είμαστε ειλικρινείς, τέτοιες θέσεις και συμπεριφορές ακυρώνουν τον προσωπικό της αγώνα και αποδυναμώνουν το ευρύτερο κίνημα των Τεμπών.

Κλείνοντας, περισσότερο από ποτέ, δεν χρειαζόμαστε λιγότερη αριστερά - γιατί αυτό θέλουν να εφαρμόσουν οι παλιές και ηττημένες, ιστορικά και πολιτικά, ιδεολογίες του τύπου που εκφράζει η Καρυστιανού - αλλά μια αριστερά που μάχεται ανοιχτά για τη ζωή, την ελευθερία και την αξιοπρέπεια απέναντι σε έναν κόσμο που διολισθαίνει επικίνδυνα προς τον αυταρχισμό, την κοινωνική ανισότητα και την καταστροφή. Η Καρυστιανού, με την πολιτική της πρακτική, καταλήγει δεξιότερα της δεξιάς, αγνοώντας πλήρως τα ζητήματα που απασχολούν την εργατική οικογένεια, την εργασιακή ανασφάλεια, την καταστρατήγηση των εργατικών δικαιωμάτων, τις ακραίες συνθήκες εργασίας, την κατοικία ως δικαίωμα και τα δεκατριάωρα που συνθλίβουν ανθρώπους και ζωές. Οφείλουμε να πούμε κι αυτό, όταν τα δημόσια πρόσωπα προσπαθούν να απεμπλακούν από την ταξική μάχη δηλώνοντας ότι βρίσκονται «πάνω από ιδεολογίες», τότε με την ρητορική τους εργάζονται στην πράξη υπέρ του κυρίαρχου λόγου και υπέρ της συνέχισης της ταξικής καταπίεσης. Απέναντι σε όλα τα παραπάνω, είναι ιστορικό καθήκον, να χτίσουμε μια δυνατή Αριστερά και να υψώσουμε τείχη αλληλεγγύης και αγώνα ενάντια σε όσους και όσες επιχειρούν σαν άλλοι Μεσσίες να μας σώσουν. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει.

Ειρηναίος Μαράκης