Η ασφάλεια του Δημοτικού Κήπου και οι επιλεκτικές ευαισθησίες

 

Η ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΚΗΠΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΕΣ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΕΣ

 

Για τα γλυπτά, τα παιδιά, τα δέντρα που αφαιρέθηκαν και όσα πραγματικά αξίζουν την κριτική μας

 

Διαβάζουμε στα «Χανιώτικα Νέα» ότι:

 

«Η αισθητική είναι υποκειμενική, η ασφάλεια όμως όχι. Ο λόγος για τα γλυπτά που έχουν τοποθετηθεί στον Δημοτικό Κήπο Χανίων, για τα οποία γίναμε δέκτες πολλών σχολίων από γονείς.

 

Οι ανησυχίες των γονιών αφορούν την ασφάλεια των παιδιών που παίζουν ελεύθερα στον Δημοτικό Κήπο και τώρα συνεχίζουν να το κάνουν κοντά σε μεγάλες κατασκευές, πολλές από τις οποίες έχουν αιχμηρές γωνίες.

 

Δεν θέλει και πολύ να γίνει το κακό. Ίσως θα έπρεπε να σκεφτούν καλύτερα πριν επιλέξουν να τοποθετήσουν αυτές τις κατασκευές σε έναν από τους ελάχιστους ελεύθερους χώρους της πόλης όπου παίζουν εκατοντάδες μικρά παιδιά»

 

Αντίλογος

 

Ας είμαστε ειλικρινείς. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η αισθητική είναι συγκεκριμένη και αντικειμενική. Οι σιδεριές που βλέπουμε στη φωτογραφία δεν αποτελούν έργο τέχνης και, ακόμα χειρότερα, ο Κήπος δεν είναι ο κατάλληλος χώρος για την τοποθέτησή τους, γιατί, πολύ απλά, δεν εκφράζει τις ιδέες και τα νοήματα πίσω από το συγκεκριμένο «έργο».

 

Ωστόσο, για να τα λέμε όλα, τα παιδιά δεν έχουν κανένα λόγο να παίζουν σε ολόκληρο τον χώρο. Ο Κήπος διαθέτει συγκεκριμένο χώρο παιχνιδιού και πρέπει να παραμείνει ανοιχτός σε όλους και για όλους. Είναι χώρος αναψυχής, πέρα από χώρος παιχνιδιού.

 

Βέβαια, αν θέλουμε να είμαστε πραγματικά ειλικρινείς, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι τέτοιες αντιδράσεις, που αναπτύσσονται στον δημόσιο διάλογο, έχουν σε μεγάλο βαθμό τη βάση τους στον ίδιο τον σχεδιασμό της «ανάπλασης» του Κήπου. Μια παρέμβαση που ουσιαστικά κατάργησε τα διακριτά όρια ανάμεσα στις διαφορετικές χρήσεις του χώρου, τοποθετώντας παγκάκια σχεδόν δίπλα σε κάθε δέντρο και κάθε παρτέρι, επιτρέποντας έτσι την εκτεταμένη κατάληψη του ελεύθερου χώρου και περιορίζοντας, σε αρκετές περιπτώσεις, την ίδια την ανάπτυξη του πρασίνου. Με άλλα λόγια, ο σημερινός προβληματισμός για τη συνύπαρξη των παιδιών, των επισκεπτών και των γλυπτών δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από τις επιλογές που έγιναν κατά την «ανάπλαση» και από την αντίληψη για τον δημόσιο χώρο που αυτές οι επιλογές αποτυπώνουν.

 

Παράλληλα, οι γονείς οφείλουν να προσέχουν τα παιδιά τους, καθώς, αν κάποιο από αυτά είναι «άτακτο», μπορεί να «κινδυνεύσει» ακόμα και στα παιχνίδια της παιδικής χαράς. Άλλωστε, δεν θα είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι πρέπει να υποτιμούμε οποιονδήποτε πραγματικό κίνδυνο ή να αδιαφορούμε για την ασφάλεια των επισκεπτών.

 

Στο μεταξύ, τόσα χρόνια δεν είδα καμία διαμαρτυρία από γονείς για τα δέντρα που αφαιρέθηκαν κατά την «ανάπλαση» του Κήπου, ενώ ελάχιστοι διαμαρτυρήθηκαν για τα δέντρα που πέφτουν, με κίνδυνο να τραυματιστούν περαστικοί και επισκέπτες. Και βέβαια, τα γλυπτά του 1ου Συμποσίου Γλυπτικής, πέρα από τις σιδεριές της οικοδομής, δεν αποτελούν τον μεγαλύτερο κίνδυνο για τα παιδιά.

 

Κακά τα ψέματα, υπάρχουν τόσοι λόγοι για να ασκήσει κανείς κριτική στη δημοτική αρχή και για τόσα διαφορετικά ζητήματα, μεταξύ αυτών και για το Συμπόσιο Γλυπτικής με την υπέρογκη χορηγία των 148.800 ευρώ. Ο κίνδυνος, όμως, τραυματισμού των παιδιών από τα γλυπτά στον Κήπο δεν είναι ένας από αυτούς.

 

Και υπάρχει ακόμη μία διάσταση που αξίζει να επισημανθεί. Τα γλυπτά τοποθετήθηκαν στον Δημοτικό Κήπο «προσωρινά», μέχρι να δημιουργηθεί ένας ειδικά διαμορφωμένος χώρος για την εγκατάστασή τους. Με άλλα λόγια, αφού πρώτα δαπανήθηκαν τεράστια ποσά για ένα Συμπόσιο Γλυπτικής, το οποίο προφανώς θεωρήθηκε επείγουσα υπόθεση, η δημοτική αρχή αναζήτησε εκ των υστέρων πού θα μπορούσαν να τοποθετηθούν τα έργα που προέκυψαν από αυτό. Και κάπως έτσι, η προσωρινή λύση παρουσιάζεται ως αναγκαστική επιλογή, με την υπόσχεση ότι κάποια στιγμή θα υπάρξει η οριστική. Μόνο που όλοι γνωρίζουμε πόσο εύκολα το προσωρινό μπορεί να γίνει μόνιμο, ιδιαίτερα όταν δεν υπάρχει σαφές χρονοδιάγραμμα και συγκεκριμένη δέσμευση για την υλοποίηση της εναλλακτικής λύσης. Ουδέν μονιμότερον του προσωρινού, έτσι δεν λένε;

 

Ειρηναίος Μαράκης

 

Σημείωση: Η κριτική που διατυπώνεται στο κείμενο αφορά τις απόψεις και τις θέσεις που παρουσιάζονται στο παραπάνω σχόλιο και όχι τους συντάκτες ή τους διαμορφωτές του.