Συστράτευση για τη σωτηρία του Νοσοκομείου Χανίων, αλλά με ποιους και με ποιον σκοπό;

 

Συστράτευση για τη σωτηρία του Νοσοκομείου Χανίων, αλλά με ποιους και με ποιον σκοπό;

Η υπεράσπιση της δημόσιας υγείας απαιτεί απεργιακή κλιμάκωση, σύγκρουση με την κυβέρνηση των ιδιωτικοποιήσεων και πραγματική κινητοποίηση της εργαζόμενης πλειοψηφίας, όχι εθιμοτυπικά συλλαλητήρια και δημόσιες σχέσεις με τους θεσμικούς φορείς

Τι είδους συστράτευση είναι αυτή που επικαλούνται οι διοργανωτές του συλλαλητηρίου για το Νοσοκομείο Χανίων στις 30/10, με μια εθιμοτυπική, ετήσια και πάντα απογευματινή διαδήλωση, χωρίς πρόταση για απεργιακή κλιμάκωση διαρκείας, χωρίς κάλεσμα για παγχανιώτικη απεργία με πρωινή απεργιακή συγκέντρωση, με κλείσιμο του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα και μπλοκάρισμα στην πράξη της προκλητικής και προεκλογικής επίσκεψης του υπουργού Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη στα Χανιά; Και πού βρίσκεται η ουσιαστική συμμετοχή του Σωματείου Εργαζομένων του Νοσοκομείου Χανίων στις κινητοποιήσεις της ΑΔΕΔΥ, της ΟΕΝΓΕ και της ΠΟΕΔΗΝ, πέρα από κάποιες επισκέψεις αντιπροσωπείας στην Αθήνα; Το ίδιο σωματείο έλαμψε διά της απουσίας του από την απεργία της Τετάρτης 21 Οκτωβρίου και τη συγκέντρωση στα Χανιά, την ώρα που σε άλλες πόλεις χιλιάδες εργαζόμενοι, εκπαιδευτικοί, φοιτητές και μαθητές διεκδικούσαν την κλιμάκωση της σύγκρουσης με την κυβέρνηση και την πολιτική της.

Ας πούμε και αυτό: δέχονται το Σωματείο Εργαζομένων, τα υπόλοιπα σωματεία που οργανώνουν την κινητοποίηση και γενικότερα οι εργαζόμενοι να αποτελέσουν απλώς το συμπλήρωμα σε ένα σκηνικό που παρουσιάζει ως βασικό στοίχημα ένα, ας το πούμε ξεκάθαρα, προεκλογικό ντιμπέιτ μεταξύ Άδωνι και Πολάκη, εξίσου υπεύθυνου, στον βαθμό που του αναλογεί ως πρώην υφυπουργού Υγείας επί ΣΥΡΙΖΑ, για τη διάλυση της δημόσιας υγείας;

Την ίδια στιγμή που η απεργιακή δράση παραμένει ανεπαρκής, τουλάχιστον στον τόπο μας, περισσεύει από την πλευρά του προέδρου των εργαζομένων του Νοσοκομείου, Βαρδή Γεωργακάκη, ο θαυμασμός για την Ντόρα Μπακογιάννη, η οποία υπόσχεται, όπως λένε, ότι θα μας φτιάξει campus για τη διαμονή γιατρών και νοσηλευτών κάποια στιγμή στο μέλλον. Παράλληλα, δεν λείπει το συνεχές κούνημα του δαχτύλου προς την τοπική κοινωνία, η οποία υποτίθεται ότι αδιαφορεί για τη βιωσιμότητα του νοσοκομείου. Αντίθετα, αναπτύσσονται διαρκώς οι δεσμοί του σωματείου με θεσμικούς φορείς, από τον Δήμο Χανίων μέχρι την τοπική Μητρόπολη, οι οποίοι δεν έχουν αναλάβει ούτε μια στοιχειώδη πρωτοβουλία για ζητήματα που συνδέονται άμεσα με τη λειτουργία του νοσοκομείου και την παραμονή των εργαζομένων στην πόλη, όπως η στέγαση των υγειονομικών και των εκπαιδευτικών. Η υπεράσπιση της δημόσιας υγείας δεν μπορεί να εξαντλείται σε φωτογραφίες, συναντήσεις και δηλώσεις καλών προθέσεων, ούτε στην αναζήτηση θεσμικών συμμάχων που, όταν έρχεται η ώρα της σύγκρουσης με την κυβερνητική πολιτική, παραμένουν θεατές. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να παραιτηθούμε από κάθε προσπάθεια συνεργασίας, αλλά ότι αυτή πρέπει να κρίνεται στην πράξη, με βάση τις συγκεκριμένες δεσμεύσεις, τις πρωτοβουλίες που αναλαμβάνονται και τη συμβολή τους στον αγώνα για την υπεράσπιση της δημόσιας υγείας, χωρίς αυταπάτες για τον ρόλο των θεσμικών παραγόντων.

Για αυτή την εικόνα, και λυπάμαι που θα στεναχωρήσω πολλούς καλούς συντρόφους και συντρόφισσες, υπάρχουν συγκεκριμένες και μάλιστα σοβαρές ευθύνες στις τοπικές ηγεσίες του ΠΑΣΟΚ και του ΚΚΕ, που παρεμβαίνουν στο νοσοκομείο, στο λαλίστατο αλλά ουσιαστικά ανύπαρκτο από άποψη αγωνιστικής δράσης Εργατικό Κέντρο Χανίων, καθώς και σε άλλους χώρους δουλειάς. Η συζήτηση, επομένως, δεν αφορά το αν χρειάζεται συστράτευση για τη σωτηρία του Νοσοκομείου Χανίων, αφού αυτό είναι αυτονόητο, αλλά με ποιους, με ποια μέθοδο, με ποια αιτήματα και με ποιον τελικό σκοπό θα οργανωθεί αυτή η μάχη, ώστε να μη βλέπουμε παθητικά τη σταδιακή διάλυση ενός ακόμη δημόσιου νοσοκομείου.

Η απεργία της Τετάρτης 21 Οκτωβρίου έδειξε ότι υπάρχουν οι δυνατότητες για ένα ουσιαστικό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση. Από την Ξάνθη μέχρι την Ιεράπετρα, χιλιάδες εργαζόμενοι στο Δημόσιο, εκπαιδευτικοί, φοιτητές και μαθητές συμμετείχαν σε μια μεγάλη πανδημοσιοϋπαλληλική και πανεκπαιδευτική απεργιακή κινητοποίηση, με παλμό και αποφασιστικότητα. Η διεθνής εμπειρία των εργατικών και νεολαιίστικων αγώνων, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τις κινητοποιήσεις στη Γαλλία, δείχνει ότι η κοινωνική δυσαρέσκεια μπορεί να μετατραπεί σε οργανωμένη δύναμη ανατροπής. Η ΑΔΕΔΥ πιέστηκε να καλέσει σε απεργία, παρά την πρόταση για 48ωρη απεργία που είχε κατατεθεί από ομοσπονδίες και συνδικαλιστές. Αυτό αναδεικνύει τη σημασία της πίεσης από τα κάτω, της οργανωμένης παρέμβασης των σωματείων και της επιμονής για κλιμάκωση πέρα από τα όρια που θέτουν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες.

Στην Αθήνα, εργαζόμενοι από νοσοκομεία, όπως το Γεννηματάς, το Έλενα Βενιζέλου, ο Άγιος Σάββας, το Αιγινήτειο και το ΨΝΑ Δαφνί, μαζί με εργαζόμενους από το Τζάνειο και τον Ευαγγελισμό, διαδήλωσαν μαζί με εργαζόμενους του υπουργείου Οικονομικών, του Δήμου Παλαιού Φαλήρου, την Πρωτοβουλία Κατοίκων Κυψέλης, τον Συντονισμό Συνταξιούχων και αγωνιστές των κατειλημμένων Προσφυγικών. Αυτή είναι η εικόνα μιας πραγματικής συστράτευσης, που οικοδομείται στους δρόμους και στους χώρους δουλειάς μέσα από την κοινή δράση των εργαζομένων, όχι μέσα από δημόσιες σχέσεις και θεσμικές φωτογραφίες. Θα λείπουν τα Χανιά από αυτή την προοπτική;

Στις 30 Οκτωβρίου, λιμενεργάτες σε περισσότερα από 100 λιμάνια σε όλο τον κόσμο προχωρούν σε απεργιακές δράσεις με σύνθημα «Οι λιμενεργάτες δεν δουλεύουν για τον πόλεμο» και αιχμή την αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη. Παράλληλα, οι εργαζόμενοι στις Εφορίες προχωρούν σε επαναλαμβανόμενες στάσεις εργασίας μέσα στον Νοέμβριο, ενάντια στην «κεντρικοποίηση» και τη διάλυση των υπηρεσιών του υπουργείου Οικονομικών στην περιφέρεια. Επόμενος σημαντικός σταθμός είναι η πανελλαδική πανεργατική απεργία στις 25 Νοεμβρίου, με τη συμμετοχή δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Δεν πρέπει να αποτελέσει ακόμη μία μεμονωμένη ημερομηνία στο απεργιακό ημερολόγιο, αλλά την κορύφωση μιας πορείας αγωνιστικής κλιμάκωσης, με γενικές συνελεύσεις, απεργιακές επιτροπές, περιφρούρηση των κινητοποιήσεων και απεργιακά ταμεία, ώστε η συμμετοχή να μην αποτελεί προνόμιο όσων μπορούν να αντέξουν το οικονομικό κόστος.

Η μάχη για το Νοσοκομείο Χανίων δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από τη συνολική σύγκρουση με την κυβέρνηση των ιδιωτικοποιήσεων, της υποβάθμισης των δημόσιων υπηρεσιών και των πολεμικών εξοπλισμών. Δεν μπορούμε να σώσουμε το νοσοκομείο αν αρνούμαστε να συγκρουστούμε με τις πολιτικές της κυβέρνησης που το οδηγούν στην απαξίωση, ούτε να περιμένουμε λύσεις από τους ίδιους πολιτικούς και θεσμικούς παράγοντες που στηρίζουν ή ανέχονται αυτή την πολιτική. Χρειαζόμαστε ένα πραγματικό μέτωπο αγώνα, με τους εργαζόμενους του νοσοκομείου στην πρώτη γραμμή, μαζί με τα υπόλοιπα σωματεία, τους εκπαιδευτικούς, τη νεολαία και την τοπική κοινωνία, με αιτήματα για μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, επαρκή κρατική χρηματοδότηση, αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και διαβίωσης για τους υγειονομικούς και αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν υγεία για όλους.

Για να προλάβουμε κάθε λογής προβοκάτορες και τρολ του διαδικτύου, δεξιά κι αριστερά, που αφθονούν σαν τα ψάρια στη θάλασσα, αλλά και πιθανές, δικαιολογημένες αντιρρήσεις και προβληματισμούς, ξεκαθαρίζουμε ότι προφανώς θα συμμετέχουμε στο συλλαλητήριο που οργανώνεται αυτή την εβδομάδα, όπως έχουμε καθήκον και υποχρέωση ως συνειδητοποιημένοι ενεργοί πολίτες, αλλά και ως άνθρωποι των οποίων η ποιότητα ζωής εξαρτάται από ένα πλήρως οργανωμένο και στελεχωμένο δημόσιο σύστημα υγείας. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι θα απεμπολήσουμε το δικαίωμά μας στην κριτική και στη διεκδίκηση καλύτερων όρων για τη ζωή μας, ανυποχώρητα και χωρίς συμβιβασμούς.

Ναι, λοιπόν, στη συστράτευση, αλλά με τους εργαζόμενους μπροστά, με συλλογικές αποφάσεις, απεργιακή κλιμάκωση και καθαρό πολιτικό στόχο την ανατροπή της πολιτικής που διαλύει τη δημόσια υγεία και την παιδεία. Το Νοσοκομείο Χανίων δεν θα σωθεί με ευχολόγια, ετήσια συλλαλητήρια και δημόσιες σχέσεις με τους ισχυρούς, αλλά με έναν μαζικό, οργανωμένο και ανυποχώρητο αγώνα, που θα διεκδικήσει να περάσουν οι κοινωνικές ανάγκες πάνω από τα κέρδη και τους πολεμικούς εξοπλισμούς. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα της συστράτευσης και αυτή είναι η μάχη που πρέπει να οργανώσουμε, χωρίς άλλες καθυστερήσεις.

Ειρηναίος Μαράκης, νεφροπαθής

Χανιά, 23–27/10/2026